Szukaj w serwisie
Strona głównastrzalka Obszary chronione strzalka Obszary chronionego krajobrazu

Obszary chronionego krajobrazu

 

Spośród terenów objętych ochroną w województwie podkarpackim największą powierzchnię zajmują obszary chronionego krajobrazu. Obejmują tereny atrakcyjne krajobrazowo o zróżnicowanych ekosystemach (często przeobrażonych w wyniku gospodarki człowieka) zapewniając zachowanie stanu równowagi ekologicznej w środowisku przyrodniczym.
Obszary chronionego krajobrazu spełniają rozmaite funkcje. Są m.in. otulinami dla parków narodowych i krajobrazowych, stanowią korytarze ekologiczne. Zaspokajają także potrzeby związane z turystyką i wypoczynkiem. Status obszarów chronionego krajobrazu nadano terenom, które wyróżniają się specyficznymi, charakterystycznymi dla danego mezoregionu cechami krajobrazu. Uwzględniono przy tym stopień przekształcenia terenu oraz zmienność i różnorodność siedliskową. Obszar chronionego krajobrazu tworzony jest na mocy rozporządzenia wojewody (lub rady gminy) i uwzględniany przy opracowywaniu planów przestrzennego zagospodarowania. Charakter gospodarki prowadzonej na obszarach chronionego krajobrazu uzależniony jest od pełnionych przezeń funkcji.
oprac. J. Szarek
 
 
Wschodniobeskidzki Obszar Chronionego Krajobrazu
 
 
Powierzchnia 98 595 ha, na terenie gmin: Brzozów, Dydnia, Nozdrzec, Baligród, Lesko, Olszanica, Solina, Komańcza, Sanok, Zagórz, Czarna, Lutowiska, Ustrzyki Dolne oraz miasta Ustrzyki Dolne.
 
Wschodniobeskidzki OChK obejmuje północny kraniec Bieszczadów, południową część Gór Sanocko-Turczańskich, wschodni skrawek Beskidu Niskiego i południowo-wschodni fragment Pogórza Dynowskiego. W jego granicach znajdują się m.in. jeziora: Solińskie i Myczkowskie, a także atrakcyjna krajobrazowo dolina Sanu. Ze względu na szczególne walory przyrodnicze na tym terenie utworzono szereg rezerwatów m.in.: „Nad Jeziorem Myczkowieckim”, „Przełom Sanu pod Grodziskiem”, „Grąd w Średniej Wsi”, „Koziniec”, „Przełom Osławy pod Duszatynem” i „Olsza Kosa w Stężnicy”. Wschodniobeskidzki Obszar Chronionego Krajobrazu spełnia rolę ochronną na terenach położonych pomiędzy parkami krajobrazowymi istniejącymi w Bieszczadach, a tymi, które utworzono w Górach Sanocko-Turczańskich i na Pogórzu Przemyskim.
 
Obszar Chronionego
Krajobrazu
Beskidu Niskiego
 
Powierzchnia 82 360 ha, na terenie gmin: Dębowiec, Krempna, Nowy Żmigród, Osiek Jasielski, Dukla, Rymanów, Iwonicz-Zdrój, Miejsce Piastowe, Besko, Bukowsko, Komańcza, Sanok, Zagórz i Zarszyn.
 
Obejmuje północną część Beskidu Niskiego, spełniając rolę otuliny dla Magurskiego Parku Narodowego i Jaśliskiego Parku Krajobrazowego. Utworzono tu kilka rezerwatów, z których najbardziej znanym i najczęściej odwiedzanym jest „Tysiąclecia na Cergowej Górze” niedaleko Dukli, pełen osobliwości botanicznych, geologicznych i kulturowych. W rezerwacie „Bukowica” chroniony jest starodrzew bukowo-jodłowy o charakterze puszczańskim. Natomiast w rezerwatach „Cisy w Nowej Wsi” i „Igiełki” znajdują się naturalne stanowiska cisa. W Iwli można zobaczyć „Wodospad przy młynie” uznany za pomnik przyrody. Na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego działają dwa uzdrowiska: Iwonicz Zdrój i Rymanów Zdrój.
 

Czarnorzecki Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 10 291 ha, na terenie gmin: Brzozów, Domaradz, Haczów, Jasienica Rosielna, Korczyna i Wojaszówka.
 
Obszar ten jest otuliną dla Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. W jego wschodniej części występują skupiska cisa pospolitego, które objęto ochroną w ramach rezerwatów „Cisy w Malinówce” i „Kretówki”.
 
Strzyżowsko-Sędziszowski Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 14 312 ha, na terenie gmin: Iwierzyce, Sędziszów Małopolski, Wielopole Skrzyńskie, Boguchwała, Czudec i Strzyżów.
 
Obszar ten bardzo ciekawy krajobrazowo charakteryzuje się dużą różnorodnością ukształtowania powierzchni. Występują tu wąwozy lessowe, podmokłe łąki i spore kompleksy leśne. W jednym z nich niedaleko Czudca utworzono rezerwat „Wielki Las”, aby chronić starodrzew bukowy i stanowiska kłokoczki południowej. Tereny użytkowane rolniczo poprzecinane są śródpolnymi zadrzewieniami. Schronienie znajduje w nich wiele gatunków ssaków i ptaków, np. zające, bażanty, kuropatwy, a także mnóstwo owadów.
 
Hyżnieńsko-Gwoźnicki Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 24 011 ha, na terenie gmin: Łańcut, Markowa, Błażowa, Chmielnik, Hyżne, Lubenia, Tyczyn i Niebylec.
 
Zajmuje południowo-zachodnią cześć Pogórza Dynowskiego. Najczęściej występują tu lasy grądowe oraz buczyna karpacka. Szczególnie pięknie jest tu wiosną, kiedy zakwitają zawilce i inne geofity. W dolinach możemy zobaczyć łęgi. Na tym terenie utworzono dwa rezerwaty przyrody chroniące lasy bukowe i jodłowe: „Mójka” i „Wilcze”.
 
Przemysko-Dynowski Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 46 976 ha, na terenie gmin: Pruchnik, Rokietnica, Roźwienica, Bircza, Dubiecko, Fredropol, Krasiczyn, Krzywcza, Przemyśl, Żurawica, Jawornik Polski i Dynów.
 
Ten obszar od północy stanowi otulinę Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego. Na terenie podgórskim, poprzecinanym licznymi rzeczkami i potokami, występują drzewostany bukowe i jodłowe oraz grądy. Lasy są pełne zwierzyny. Licznie występują tu m.in. jelenie, sarny i dziki. Można tu podziwiać przełomy Sanu i Wiaru. Niedaleko Przemyśla utworzono rezerwat „Leoncina” chroniący stanowiska kłokoczki południowej.
 
Mielecko-Kolbuszowsko-Głogowski Obszar
Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 50 099 ha, na terenie gmin: Cmolas, Kolbuszowa, Niwiska, Mielec, Przecław, Tuszów Narodowy, Ostrów, Sędziszów Małopolski, Głogów Małopolski i Świlcza.
 
Ponad połowę obszaru pokrywają lasy będące pozostałością dawnej wielkiej Puszczy Sandomierskiej. Spotkamy tu także bagna, torfowiska i piaszczyste wydmy. Tereny podmokłe są bardzo interesujące przyrodniczo ze względu na występowanie wielu gatunków ptaków i rzadkich gatunków roślin. Bardzo cenny jest m.in. teren rezerwatu „Zabłocie”. W Mielecko-Kolbuszowsko-Głogowskim Obszarze Chronionego Krajobrazu istnieją ponadto rezerwaty przyrody: „Pateraki”, „Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim” oraz „Jaźwiana Góra”. W lasach często możemy zobaczyć sarny, jelenie i dziki. Pojawiają się tu także łosie.
 
Sokołowsko-Wilczowolski Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 24 240 ha, na terenie gmin: Cmolas, Kolbuszowa, Raniżów, Stary Dzikowiec, Głogów Małopolski, Kamień i Sokołów Małopolski.
 
Na tym terenie występują bory mieszane oraz grądy. Zdarzają się także fragmenty buczyny karpackiej. Nad potokami spotykamy lasy łęgowe i torfowiska. Atrakcją krajobrazową jest zalew Maziarnia w Wilczej Woli. Podobnie, jak w całej Puszczy Sandomierskiej, występują tu liczne ssaki i ptaki. Bardzo bogaty jest świat owadów. Możemy tu spotkać m.in. modliszkę zwyczajną.
 
Brzóźniański Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 11 735 ha, na terenie gmin: Leżajsk, Nowa Sarzyna, Rakszawa,Żołynia i Sokołów Małopolski.
 
Położony w Kotlinie Sandomierskiej obejmuje fragment Płaskowyżu Kolbuszowskiego. Tutejsze lasy stanowią część Puszczy Sandomierskiej. Na tym terenie najczęściej spotykamy lasy liściaste, grądowe oraz mieszane. Dość częste są bagna i torfowiska z fragmentami borów bagiennych i olsów. Najciekawsze przyrodniczo tereny bagienne zostały objęte ochroną w rezerwacie „Suchy Ług”. Istnieje tu także rezerwat „Wydrze” chroniący fragment drzewostanu z dużym udziałem modrzewia polskiego. W Brzózie Królewskiej atrakcją turystyczną jest niewielki zalew.
 
Kuryłowski Obszar
Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 13 500 ha, na terenie gmin: Kuryłówka i Leżajsk.
 
Najczęściej występują tu bory mieszane, grądy oraz łęgi. Najciekawszy fragment lasu, przypominający dawną Puszczę Sandomierską objęto ochroną w rezerwacie przyrody „Brzyska Wola”. Koło Cieplic znajdziemy jeziorko polodowcowe. Wiosną uwagę zwracają żółte łąki kwitnącej knieci błotnej. Atrakcją turystyczną jest zalew w Ożannie.
 
Sieniawski Obszar
Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 52 408 ha, na terenie gmin: Jarosław, Wiązownica, Stary Dzików, Oleszyce, Adamówka, Sieniawa i Tryńcza oraz miasta Sieniawa.
 
Obszar ten został utworzony dla ochrony Lasów Sieniawskich, jednego z największych kompleksów leśnych w województwie, będącego częścią Puszczy Sandomierskiej. Jak wyglądała dawna puszcza można zobaczyć w rezerwacie „Lupa”. Na przylegających do lasów łąkach spotkamy wiele osobliwości botanicznych. W okolicach Sieniawy występują m.in. pełnik europejski i kosacieć syberyjski.
 
Zmysłowski Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia: 6 310 ha, na terenie gmin: Grodzisko Dolne, Leżajsk, Białobrzegi i Żołynia
 
Teren leżący w południowo-wschodniej części Płaskowyżu Kolbuszowskiego w dolinie Wisłoka. Krajobraz ma charakter rolniczy, urozmaicony lasami, które zajmują około 20% opisywanego Obszaru. Przeważają bory sosnowe i mieszane. Osobliwością przyrodniczą jest to, że obok gatunków nizinnych występują w nich rośliny charakterystyczne dla Karpat. W rezerwacie przyrody „Zmysłówka” chronione jest stanowisko modrzewia polskiego.
 
Roztoczański Obszar Chronionego Krajobrazu
 
Powierzchnia 31 574 ha, na terenie gmin: Cieszanów, Horyniec, Lubaczów i Narol oraz w mieście Narol.
 
Położony w północno-wschodniej części województwa obszar stanowi otulinę Południoworoztoczańskiego Parku Krajobrazowego i Parku Krajobrazowego Puszczy Solskiej. Ponad połowę omawianego terenu porastają lasy. W granicach obszaru znajduje się uzdrowisko Horyniec Zdrój. Utworzono tu rezerwaty „Minokąt” (niedaleko Narola) i „Jedlina” (koło Cieszanowa) chroniące starodrzew jodłowy. Osobliwościami przyrodniczymi są kompleksy stawów i tereny bagienne.
 

 

Zielone Podkarpacie

Realizacją projektu objęty został obszar całego województwa podkarpackiego, odznacza się on, bowiem szczególnie wysokimi walorami środowiska naturalnego, dysponuje ogromnym potencjałem zasobów przyrodniczych, geograficznych jak również lokalnej tradycji i historii. Istotnym elementem krajobrazu wielu podkarpackich gmin są tereny chronione.

więcej...

Partnerzy projektu:        Arboretum w Bolestraszycach         RDLP w Krośnie        Magurski Park Narodowy
Pozycjonowanie: ideo
CMS   Edito Powered by  
Strona internetowa opracowana w ramach projektu "Zielone Podkarpacie", dzięki wsparciu udzielonemu przez Islandię, Liechtenstein, i Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego, a także ze środków budżetu Rzeczpospolitej Polskiej w ramach Funduszu dla Organizacji Pozarządowych.