Widok z Kopystański...

Wiosna na Pogórzu...

Wiosna na Pogórzu...

Rok powstania: 1991
Powierzchnia: 61 862 ha
Położenie na terenie gmin: Bircza, Dynów, Dubiecko, Fredropol, Krasiczyn, Krzywcza, Przemyśl oraz miasta Dynów.

Pogórze Przemyskie leży na krańcu południowo-wschodniej Polski przy granicy z Ukrainą. Od wznoszących się na południu Bieszczadów krainę tę oddzielają Góry Sanocko Turczańskie. Na tym terenie utworzono Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego.

Ze względu na szczególne walory przyrodnicze, w Parku i jego sąsiedztwie powstało kilkanaście rezerwatów. Warto wspomnieć, że dopełnieniem systemu ochrony na Pogórzu Przemyskim ma być projektowany Turnicki Park Narodowy. Pogórze Przemyskie to kraina odmienna od Pogórzy Strzyżowskiego i Dynowskiego. Wznosi się wyżej od sąsiednich pasm, jest gęsto zalesiona i słabo zaludniona.

Na tym terenie występują duże kompleksy leśne, które zajmują 64% powierzchni parku. Pomiędzy wzniesieniami Pogórza płyną rzeki i potoki z czystą wodą. Największe z nich to San i Wiar. Rzeki te tworzą bardzo atrakcyjne widokowo przełomy. W kilku miejscach Pogórza, między innymi nad Wiarem można zobaczyć odkrywki fliszu karpackiego. Zarówno naturalne, jak i stworzone przez człowieka podczas eksploatacji kamieniołomów.

Wędrując dzisiaj po Pogórzu Przemyskim zdarza się, że przez wiele kilometrów nie napotkamy siedzib ludzkich. Te tereny w większości zamieszkane były przez Ukraińców. Po walkach z UPA i akcji „Wisła” w 1947 roku Pogórze opustoszało. Po wsiach pozostały jedynie fundamenty domostw, przydrożne kapliczki i kępy drzew i krzewów owocowych w miejscach, w których stały cerkwie.

Pomiędzy Arłamowem a Trójcą położona jest dziś dzika, a kiedyś gęsto zaludniona dolina rzeki Jaminki. Na Pogórze Przemyskie najlepiej wybrać się wiosną. Lasy mienią się wtedy wieloma odcieniami zieleni, a w zdziczałych sadach kwitną drzewa owocowe. Osobliwością przyrodniczą Parku są też tereny otwarte przypominające kwietny step łąkowy. Na Pogórzu Przemyskim można spotkać wiele gatunków puszczańskich ssaków – niedźwiedzia, wilka, rysia i żbika. Te tereny to także miejsce bardzo licznego występowania jeleni.

Szczególnie cenne są tutejsze ostoje ptaków: orła przedniego, orlika krzykliwego, puszczyka uralskiego, dzięcioła trójpalczastego. Tereny te objęto więc ochroną w ramach sieci NATURA 2000. W parku utworzono kilka rezerwatów przyrody: „Brzoza Czarna w Reczpolu”, „Krępak” – starodrzew jodłowo-bukowy, „Broduszurki” – torfowisko, „Przełom Hołubli” – starodrzew lipowy i malownicza dolina Hołubli, „Rebece” – las jodłowy, „Leoncina” – stanowisko kłokoczki południowej, „Kalwaria Pacławska” – drzewostan jodłowo-bukowy, „Kopystańka” – murawy kserotermiczne. Występuje tutaj 119 obiektów florystycznych, uznanych za pomniki przyrody; 16 stanowisk dokumentacyjnych, w większości fliszu karpackiego. Na Pogórzu Przemyskim istnieje też specjalny obszar ochrony Lasów Państwowych – Leśny Kompleks Promocyjny „Lasy Birczańskie”.