(fot.J.Szarek)

(fot.J.Szarek)

Pow. leżajski, gm. Leżajsk.
Leśny, utw. 1953, pow. 39,49 ha.

„Las Klasztorny” to jedno z niewielu miejsc, w których możemy zobaczyć jak przed wiekami wyglądała Puszcza Sandomierska. O ochronie tego obszaru myślano już w latach międzywojennych. Niestety, podczas wojny tutejszy drzewostan w wielu miejscach został przetrzebiony przez Niemców. Rezerwat utworzono dopiero po II wojnie w 1953 roku. Sześć lat później został powiększony. Nazwa rezerwatu pochodzi od pobliskiego klasztoru OO. Bernardynów w Leżajsku. Kiedyś ten las był we władaniu zakonników.

Drzewostan rezerwatu to starodrzew sosnowo-bukowo-jodłowy. Rośnie tu wiele drzew o rozmiarach pomnikowych. Niektóre mają ponad 200 lat. Najlepiej zjawić się tu, kiedy na drzewach nie ma wiele liści, bo wtedy można zobaczyć ogrom tutejszych buków, jodeł czy sosen. Szczególnie pięknie jest wiosną, kiedy w runie leśnym bielą się dywany zawilców, a później konwalii majowych. Flora rezerwatu liczy 151 gatunków roślin naczyniowych, 16 mszaków i 19 gatunków grzybów.

W runie obok zawilców i konwalii najczęściej występują borówka czernica, orlica pospolita, rokiet pospolity i jeżyna gruczołowata. Osobliwością jest zimoziół północny, pozostałość po ostatnim zlodowaceniu. Ze ssaków najczęściej możemy tu spotkać sarny, zające i dziki, a z ptaków dzięcioła dużego, sikory: modraszkę i bogatkę, kruka, piecuszka, mysikrólika, kowalika i jastrzębia gołębiarza. Z gadów występują: jaszczurki – zwinka, zielona, żyworodna oraz zaskroniec, padalec i żmija zygzakowata, a z płazów rzekotka drzewna i żaba trawna.