W granicach miasta Rzeszowa.
Leśny, utw. 1998, pow. 8,11 ha.
„Lisia Góra” została uznana za rezerwat przyrody celem „zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych starodrzewu dębowego z licznymi sedziwymi okazami”. O unikalnych walorach tego obszaru świadczy fakt, że już wojewoda lwowski w 1934 r. w ustawie o ochronie przyrody uznał stary drzewostan na tzw. Lisiej Górze w Rzeszowie o pow. 4 ha 5184 m2 za twór przyrody podlegający nieograniczonej ochronie z uwagi na wartość przyrodniczo-naukową, zdrowotną i estetyczną tego lasu. Jest on osobliwością przyrodniczą, gdyż tworzy wyspę lasu dębowego wyeksponowaną w krajobrazie miasta i najbliższej okolicy (jest to „mini Puszcza Białowieska”). Występuje tu największe skupisko dorodnych okazów dębu szypułkowego (ok. 100 sztuk) w woj. podkarpackim na tak niewielkiej powierzchni.
Najokazalsze z nich osiągnęły obwód 606,5 i 536 cm, a obwody dwóch grabów pospolitych – 246 i 202 cm oraz klonu polnego – 236 cm. W rezerwacie stwierdzono następujące zbiorowiska roślinne: grąd niski kokoryczowy, grąd wilgotny, łęg wiązowo-jesionowy z dwoma podzespołami, zbiorowisko komosy i szczawiu tępolistnego, zbiorowisko łąkowo-dywanowe, zespół podagrycznika i lepiężnika różowego oraz zespół rzęsy wodnej. Rosną tu trzy gatunki górskie oraz siedem objętych ochroną gatunkową. Z roślin chronionych rosną: barwinek pospolity, bluszcz pospolity, centuria pospolita, kopytnik pospolity, pierwiosnka lekarska oraz krzewy: kalina koralowa i kruszyna pospolita.
Fauna reprezentowana jest m.in. przez 176 gatunków ptaków. W okresie zimowym teren rezerwatu stanowi miejsce noclegowe bardzo licznych stad gawronów przylatujących z krajów skandynawskich na przezimowanie. Z płazów dość pospolicie występują: żaba trawna i moczarowa, ropucha zwyczajna, szara i zielona, rzadziej rzekotka drzewna oraz kumak nizinny. Gady reprezentują: jaszczurka zwinka i – od ostatnich trzech lat – zaskroniec zwyczajny. Do najcenniejszych owadów należy kozioróg dębosz i dyląż garbarz. Rezerwat leży w ciągu rekreacyjno-wypoczynkowym, stanowi 7. przystanek ścieżki przyrodniczej im. Wł. Szafera. Planowane jest utworzenie ścieżki przyrodniczej na terenie rezerwatu.
oprac. Z. Wnuk
Realizacją projektu objęty został obszar całego województwa podkarpackiego, odznacza się on, bowiem szczególnie wysokimi walorami środowiska naturalnego, dysponuje ogromnym potencjałem zasobów przyrodniczych, geograficznych jak również lokalnej tradycji i historii. Istotnym elementem krajobrazu wielu podkarpackich gmin są tereny chronione.
| Pozycjonowanie: ideo |
| CMS Edito Powered by |